Do lektury skusił mnie opis książki. Mamy 17-letnią dziewczynę, która dopiero co wyszła z odwyku i od równych 3 miesięcy nie brała narkotyków. W ośrodku zajęła się rysowaniem. Dzięki temu odkryła swój niepowtarzalny dar, a mianowicie patrząc na daną osobę potrafi przelać na papier, wraz z detalami, to o czym ona w danej chwili myśli. Jest to niezwykłe, ale z drugiej strony też trochę przerażające. 

Bea właśnie zmienia szkołę, zaczynając wszystko od nowa. Nowe środowisko, nowi koledzy, nowe wyzwania. Już pierwszego dnia spotyka chłopaka, z którym kiedyś była na obozie artystycznym. Od razu zaczynają się kumplować i dziewczyna cieszy się, że ma chociaż jednego przyjaciela. Niestety, nie może być tak pięknie i spokojnie, bo jak się okazuje po okolicy grasuje gwałciciel i morderca.  Co chwila miastem wstrząsają wieści o jego kolejnych ofiarach, którymi są młode dziewczyny. Bea chce wykorzystać swój dar i rozwiązać zagadkę.  

Książka jest bardzo krótka. Właściwie można ją przeczytać w jeden dzień (mi lektura zajęła prawie 3 dni, ale gdyby tak porządnie przysiąść to dałoby radę to skrócić). Zdecydowanie wciąga, momentami trzyma w napięciu, a zakończenie zaskakuje. Nie spodziewałam się takiego rozwiązania. Podobało mi się ukazanie osoby, która z jednej strony chce komuś pomóc, zrobić coś dobrego a z drugiej wciąż walczy z nałogiem i swoimi dawnymi demonami. Może nie znajdziemy tutaj bardzo dogłębnej analizy psychologicznej kogoś uzależnionego od narkotyków, ale i tak wyszło całkiem fajnie i interesująco. Musze przyznać, że autorce z powodzeniem udało się połączyć kryminał z wątkami paranormalnymi. Wyszła z tego ciekawa historia. A końcówka sprawiła, że z wielką chęcią skusiłabym się na drugą część bo czuję (taki pozytywny) niedosyt i niektóre rzeczy nie zostały wyjaśnione. 

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu YA.