Pamiętam, że wracając do domu z tych zdjęć, byłam zadowolona, bo już wiedziałam, że mam kilka nowych perełek. Pogoda dopisała, światło, wena twórcza. To był dobry dzień na wyjście z aparatem w plener. Obrabiając folder, stwierdziłam, że udanych ujęć jest więcej i przepełniło mnie uczucie, iż wróciłam do swoich fotograficznych korzeni.

To jest dla mnie rzadkie uczucie. Owszem, bywam dumna ze swoich zdjęć. Jakieś umiejętności już mam, w miarę wyćwiczone oko także. Jednak właśnie, często stwierdzam, że mogłam coś zrobić lepiej, że mogłam inaczej na coś spojrzeć, bardziej pobawić się ustawieniami, albo odwrotnie, aż tak nie kombinować. Bardzo dobrze znanym mi uczuciem jest też to, że dopiero po pewnym czasie przeglądam dane zdjęcia i myślę "kurde, to jednak wyszło całkiem nieźle, czemu ja wcześniej tego nie zauważyłam?". Potrafię docenić ujęcia po kilku miesiącach a nawet i latach.

Kiedy zaczynałam przygodę z fotografią i już tam trochę latałam z aparatem, więc ryzyko "chwilowej zajawki" minęło, bardzo chciałam być kojarzona z tym, że mam hobby i są nim zdjęcia. Nieco się irytowałam, kiedy ktoś mówił rzeczy typu "w sumie to sporo osób robi zdjęcia", dając mi do zrozumienia, że nie jestem w żaden sposób oryginalna. Będąc młodszym człowiekiem, zdecydowanie nie było to dla pocieszające, ale z wiekiem nabrałam większej pokory. Przy okazji stałam się też bardziej krytyczna wobec siebie.
Skoro tyle krytyki od samej siebie, to po co to ciągnąć? Bo jeśli coś sprawia nam radość, to warto. W przypadku artystycznych zainteresowań, zawsze ma się okresy z sukcesami, rozwojem ale też dołem i kryzysem. Myślę, że jest to normalne. Każdy zajmując się czymś x lat, doświadcza tak skrajnych emocji związanych z tym co robi, że czasami trudno to ogarnąć. Raz nauczymy się czegoś nowego, albo uda nam się coś co próbowaliśmy od dawna ale z marnym skutkiem, innym razem stoimy w miejscu, albo mamy dłuższą przerwę od danej czynności, a w jeszcze innym przypadku przeżywamy kryzys i po głowie chodzi nam myśl, czy to co robiliśmy ma jeszcze jakiś sens.
To wszystko jest sporą nauką dla nas o nas samych. Tym jak reagujemy na różne etapy, kiedy powinnyśmy nieco odpuścić, zrobić sobie przerwę, co nam sprawia radość. Wbrew pozorom każdy z tych okresów nas rozwija. Nieważne czy idziemy do przodu, stoimy w miejscu, a nawet naszym zdaniem się cofamy. To co zadecydujemy, jak zareagujemy czy ogarniemy daną sytuację, wyjdziemy na prostą, jest dla nas nauką na przyszłości. Warto słuchać siebie. Jeśli potrzebujemy odpoczynku, to jest to odpowiednia chwila na to. Nie ma co ciągnąć czegoś na siłę i ryzykować wypaleniem się. Jeśli chcemy podziałać, to tyłek do góry i ruszamy do roboty. Pokonujemy swojego lenia, odkładamy obawy na bok. Kto nie spróbował, ten się nigdy nie przekona czy jest to dobry krok.

W kwestii samokrytyki, jest to nieodłączny element tworzenia. Myślę, że bardzo ważny, bo świadczy o tym, że wciąż chcemy się rozwijać, że nie osiągnęliśmy stanu "już wszystko wiem/umiem w tej dziedzinie". Jeszcze wiele nauki i praktyki przed nami, a także nie jeden sukces, o ile się nie poddamy w trakcie drogi do celu.
Póki coś nam sprawia radość, czujemy się z tym dobrze, to warto to robić. Krytyka jest ważna, w tym od nas samych ale też w zdrowych ilościach. Nie ma co się zbyt surowo oceniać. Warto doceniać własną pracę. W końcu coś robimy, zamiast leżeć do góry brzuchem, a to jest istotne. Rozwijamy się, tworzymy, poznajemy samych siebie. Dobrze jest czasami poklepać samych siebie po ramieniu i powiedzieć "dobra robota!".