Cześć! Jutro ostatni dzień maja, lada dzień rozpocznie się czerwiec, czyli coraz bliżej do kalendarzowego lata, a ja Was dzisiaj witam zdjęciami z końca zimy. Można? Jak widać można. Nie wiem jak w innych częściach Polski, ale w Gdańsku jest taki upał, że ledwo da się funkcjonować. Naprawdę jestem wdzięczna komunikacji miejskiej, że większość pojazdów, którymi podróżowałam przez ostatnie dni, pamięta o włączeniu klimatyzacji. Wy też tak kiepsko znosicie takie temperatury? Czy wprost odwrotnie, potraficie się wygrzewać godzinami na słońcu?

Przechodząc do tego, czym chciałam się dzisiaj z Wami podzielić, to po pierwsze nowy wygląd bloga. Pewnie część z Was już to zauważyła. Nie mam pojęcia czy ten szablon zostanie tutaj na dłużej, czy go znowu nie zmienię za jakiś czas. Poprzedni trochę mi się już znudził i potrzebowałam czegoś innego. Ten wygląda chyba całkiem przyzwoicie. Dajcie znać co sądzicie!

Po drugie, w związku z tym, że zaraz zaczyna się czerwiec, to nadchodzi ulubiony okres w roku każdego studenta, czyli sesja. Czeka mnie kilka bardzo intensywnych tygodni, przez co na blogu będzie mnie bardzo mało, o ile w ogóle uda mi się tutaj zawitać. Mimo sporej ilości nauki i pracy, będą miały miejsca też fajne wydarzenia, ale o tym napiszę pewnie dopiero jak już zacznę wakacje. Także nie zdziwcie się jak przyjdzie koniec miesiąca, a ja będę pisać o czymś co miało miejsca w ciągu pierwszych dni czerwca. 

Trzecia i ostatnia kwestia. Powoli szukam osób chętnych na zdjęcia. Także jeśli jesteście z Trójmiasta albo zamierzacie zawitać tutaj w wakacje, to zapraszam! Gwarantuję miłą, luźną atmosferę, szybką obróbkę i sporo podesłanych zdjęć (także na pewno znajdzie się coś do wrzucenia na fejsa czy instagrama;)). Nie wymagam doświadczenia (chociaż jeśli znajdzie się osoba, która już coś działa w modelingu, to oczywiście jestem bardzo chętna na współpracę!), jedynie miło by było gdybyście nie uciekali na widok skierowanego w Waszą stronę obiektywu :D

To chyba na tyle. Życzę Wam udanego długiego weekendu i miłego oglądania zdjęć ;) 

Myśleliście, że na razie koniec z recenzjami książek? No to dobrze myśleliście. Dzisiaj przychodzę do Was ze zdjęciami z ostatniej sesji. Pierwszy raz miałam okazję focić już doświadczoną modelkę. Nie trzeba było jej ustawiać, bo sama wiedziała co robić. Aż chciałoby się częściej współpracować z takimi modelami! 

Zdjęć jest (o dziwo) niewiele, bo mi osobiście, kiedy jest grupa kilku osób pracujących z aparatami, jedna modelka i trochę zamieszania, to ciężko zrobić jakąś konkretną sesję. Ale ważne, że mimo to, coś z tego wyszło. Miłego oglądania!

Cześć! Dzisiaj zacznę tego posta nieco inaczej niż zazwyczaj, ponieważ mam dla Was kilka informacji. Po pierwsze, ten tydzień zdecydowanie będzie należał do książek. Na moim blogu pojawi się kilka recenzji. Mam nadzieję, że Wam się spodobają i może sięgnięcie po którąś z pozycji. 

Po drugie, stwierdziłam, że fajnie byłoby zrobić kategorie, co by łatwiej było znaleźć dane wpisy. Dlatego po prawej stronie, pod rubryczką "about me" umieściłam etykiety. Póki co, jeszcze wszystkich postów nie podpięłam pod dane tematy, ale postaram się to z czasem skończyć. Myślę, że to bardzo ułatwi przemieszczanie się po mojej stronie. Tymczasem zapraszam Was na dzisiejszą recenzję :)

"Czasem widzimy tylko to, co chcemy zobaczyć. Czasem to, co widzimy, zmienia nasze spojrzenie na świat.

Rosa, dziewczyna Jara Costello, popełniła samobójstwo, kiedy oboje studiowali w Cambridge. Nie ma dnia, żeby Jar o niej nie myślał. Minęło pięć lat, ale mężczyzna nadal obsesyjnie podejrzewa, że Rosa – jego jedyna miłość – żyje. Dręczą go wizje dziewczyny, zaskakująco realistyczne i pojawiające się w nieoczekiwanych miejscach. Jego terapeuta twierdzi, że to halucynacje pożałobne. Po odnalezieniu jej pamiętnika podejmuje rozpaczliwe działania, by zrozumieć okoliczności jej śmierci. Im głębiej zanurza się w sprawę, tym bardziej czuje się zagubiony. Trafia do mrocznego półświatka, gdzie nic nie jest tym, czym się wydaje i nikomu nie można ufać, trafia w sam środek szeroko zakrojonej intrygi, która zmienia wszystko wokół niego raz na zawsze."

Cześć! Dzisiaj mam dla Was relacje z mojej tegorocznej majówki. Z jednej strony uwielbiam tworzyć tego typu posty, a z drugiej należą one do tych najbardziej pracochłonnych (głównie przez ilość zdjęć). Dlatego odczuwam prawdziwą ulgę jak mam już wszystkie zdjęcia przejrzane i obrobione + uda mi się napisać w miarę sensowny tekst (co bywa czasami naprawdę nie lada wyzwaniem, zwłaszcza jak akurat męczy brak weny). Ale już dosyć tego gadania.

Po pierwsze, to tak jak mogliście zauważyć obserwując moje social media, w końcu mam instaxa! Marzyłam o tym aparacie od już dobrych kilku lat. W tym roku nawet znalazł się na liście moich celi na 2018. Także udało mi się spełnić marzenie i mogę odhaczyć jedną z pozycji na liście. Podwójny sukces.

Wiem, że nie jest to tania zabawa, bo wkłady trochę kosztują ale mam zamiar uwieczniać nim tylko wyjątkowe chwile. 

"Bestseller „New York Timesa”, nagrodzony prestiżowym Medalem Johna Newbery’ego za wybitny wkład w amerykańską literaturę dziecięcą.

 Od wieków mieszkańcy Protektoratu wierzą, że pobliski las zamieszkuje okrutna wiedźma, której gniew obłaskawić może tylko najmłodszy mieszkaniec osady złożony w ofierze złej czarownicy. Co roku pozostawiają więc w lesie niemowlę, licząc na to, że danina z niewinnego życia powstrzyma wiedźmę przed terroryzowaniem ich miasta.

Ale Xan jest dobra. Dom w leśnym zaciszu dzieli z mądrym potworem Glerkiem i maleńkim smokiem Fyrianem o wielobarwnych skrzydłach. Ratuje ona porzucone dzieci i oddaje w opiekę rodzinom po drugiej stronie lasu, karmiąc niemowlęta blaskiem gwiazd. Jednemu z nich przypadkowo daje jednak do wypicia blask księżyca, napełniając je magią o niewyobrażalnej mocy. Xan postanawia sama wychować tę niezwykłą dziewczynkę. Kiedy zbliżają się trzynaste urodziny Luny, jej moc przybiera na sile...

Mnożące się dokoła złowrogie znaki wzmagają strach mieszkańców Protektoratu. Jeden z nich postanawia zabić wiedźmę, by uwolnić swój lud od trwającego od lat terroru. Do czego doprowadzić może wiara w zabobony? Jak niebezpieczna jest moc, którą posiadła Luna i jak potoczą się losy Xan, Glerka oraz Fyriana, którzy stali się rodziną dziewczynki?"

Hej. Wypoczęci po majówce? U mnie poprzedni tydzień był dosyć aktywny, ale o tym niedługo. Jeśli obserwujecie mnie na snapchacie lub instagramie to wiecie też, że w ten długi weekend byłam w bardzo fajnym miejscu. I naprawdę cieszę się, że wczoraj miałam wolne bo bym zupełnie nie wyrobiła. Zdjęcia już mam zgrane, ale muszę je jeszcze przejrzeć i obrobić. Myślę, że do końca tygodnia ukaże się na blogu relacja z tegorocznej majówki :)

Tymczasem mam dla Was trochę zdjęć i to ze studia! Początkowo miały to być dwa osobne posty, ale stwierdziłam, że to trochę bezsensu. Także pokażę Wam dzisiaj fotki, które robiliśmy podczas pierwszych zajęć w studio oraz moje pierwsze portrety. Cóż mogę więcej powiedzieć. Jak to się mówi, pierwsze koty za płoty. Nie jest to taka prosta sprawa. Bo trzeba ogarnąć odpowiednie tło, lampy i ustawić światło (i przy okazji nic nie zepsuć). Robienie zdjęć przedmiotom w takich warunkach jeszcze jest całkiem łatwe. Gorzej jeśli naszymi modelami są ludzie. Tutaj praca z modelem i światłem to nie lada wyzwanie, zwłaszcza na początku. Ale wiadomo, trening czyni mistrza.

Gdyby ktoś z Trójmiasta chciał zdjęcia w studiu to zapraszam. Tylko ostrzegam, że sama (jak widać) jestem w tym nowa i dopiero się uczę. Także dla mnie to też nie będzie bułka z masłem, ale zawsze można spróbować stworzyć coś fajnego ;) 

Cześć! Jak tam Wasze majówki? Wciąż korzystacie z wolnego czy już powoli wracacie do codzienności? U mnie główna majówkowa atrakcja wciąż przede mną. Już się nie mogę doczekać! Ogólnie ten tydzień miał wyglądać trochę inaczej a skończyło się na masie spontanów. Ale o tym kiedy indziej. Tymczasem mam dla Was kolejną i jak na razie ostatnią sesje w plenerze. Tym razem przed moim obiektywem stanęła Ada, której instagram znajdziecie tutaj. Zwykle trochę kombinuje gdzie się wybrać na zdjęcia, żeby była fajna sceneria. I takim sposobem zapomniałam, że bardzo fajne miejsca mam nawet u siebie na Osowie. Dlatego wybrałyśmy się nad jezioro i myślę, że wyszły z tego całkiem fajne fotki :)